Ziekenhuis op wielen


In de ambulance van nu zitten veel apparaten. Een brancard (een bed op wielen) bijvoorbeeld en zuurstofflessen. Maar ook een machine waarmee de verpleegkundige een hart dat stil is gaan staan weer op gang kan krijgen. Natuurlijk zitten er ook medicijnen, verband en pleisters in de ambulance. En zelfs een speciale kinderkoffer. In sommige ziekenauto’s reist ook een teddybeer mee. Die is om kinderen die heel veel pijn hebben of heel verdrietig zijn en beetje te troosten.

 
Een verpleegkundige en een chauffeur zijn samen het ambulanceteam. Ze zijn lang naar school geweest. De chauffeur heeft een speciale opleiding gevolgd. Hij moet patiënten veilig, soms heel snel, kunnen vervoeren. Maar ook moet hij de verpleegkundige kunnen helpen.

De verpleegkundige die op de ambulance werkt heeft na de HAVO eerst de opleiding voor gewone verpleegkundige gedaan. Vaak heeft hij of zij daarna een paar jaar in een ziekenhuis gewerkt en is daarna weer naar school gegaan. Dat moet ook wel. Want in Nederland mag deze verpleegkundige dingen doen die eigenlijk alleen artsen mogen. En dat is soms hard nodig. Ambulancemensen waren er vroeger alleen voor ‘inpakken en wegwezen’. Maar nu bieden ze mensen, thuis of op staat, echt hulp.